Tanrı Dağları ve Taklamakan Çölü’nün çevrelediği zorlu bir coğrafyanın orta yerinde yükselen Urumçi, Doğu Türkistan’ın (resmî adıyla Sinjang Uygur Özerk Bölgesi) başkenti. Şehir devasa gökdelenleri, iş merkezleri, fabrikaları, duble yolları ile Çin’in artan refahının göz kamaştırıcı bir kanıtı. Ama bölgenin gerçekleri bize sunulandan oldukça farklı. Çok değil bundan 60 yıl kadar önce Urumçi’nin Müslüman yerli nüfusunun oranı %90’ın üzerindeydi. Şimdi ise yerli halk kendi memleketinde azınlık durumunda. Bölgeye yönelik Han Çinli göçü 60 yıldır aralıksız devam ediyor. Urumçi zenginleştikçe asimile oluyor, Çinlileşiyor. Nur Muhammed Yasin isimli genç bir Doğu Türkistanlı şairin tasvir ettiği gibi, Urumçi altın kafeste tutsak bir “yabani güvercin” şimdi. Çin, toplama kampları ile devlet dayatmalı zorunlu işçilik politikalarını, Uygur nüfusu dönüştürmeye yönelik çabalarını gizleme gereği duymadan ve meşruiyet kaygısı taşımadan rasyonel bir ıslah/denetim aracı olarak sürdürüyor.