Nâmevcut Mülkiyet Yasası
İsrail işgal yönetimi tarafından Filistinlilere ait mülklere el koymak amacıyla kullanılan mevzuat.
Yasa, 29 Kasım 1947 ile 1 Eylül 1948 arasındaki dönemde, Batı Şeria ve Gazze dâhil Arap askerî güçleri tarafından kontrol edilen herhangi bir bölgeye gitmek için mülklerini terk eden Filistinlileri tanımlamaktadır. Yasaya göre, temyiz veya tazminat imkânı olmaksızın sahibi bulunmayan mülkler (Nâmevcut Mülkiyet) İsrail’e verilmekte ve daha sonra Knesset tarafından yeni gelen Yahudi göçmenlerin yararına Kalkınma Otoritesine satılmaktadır. Böylece, 1948’de Filistinli mülteciler tarafından geride bırakılan “ Nâmevcut Mülkiyet” ve şimdi İsrail vatandaşı olan Filistinlilerin mülklerinin bir kısmı İsrail’e devredilmiştir. Bu süreç, 1948’de İsrail tarafından ele geçirilen yaklaşık bir milyon Filistinlinin mülkünün çalınmasına izin vermiştir. 1967 Savaşı’ndan sonra, İsrail bu yasayı Doğu Kudüs’e uygulamak istemiş ancak “devamsızlık” statüsünün Doğu Kudüs sakinleri için geçerli olmayacağına karar verilmiştir. Mülk sahipleri, yasa çerçevesinde devamsız olarak nitelendirilmelerine rağmen varlıklarını kanıtlayabilmiş ve mülkleri üzerinde hak iddia edebilmişlerdir. 8 Temmuz 2004 tarihinde yapılan Bakanlar Kurulu toplantısında, bu uygulama 37 yıl boyunca yürürlükte kaldıktan sonra iptal edilmiştir. Ocak 2005’te İsrail Hükümeti, Nâmevcut Mülkiyet yasasını Doğu Kudüs mülküne uygulamaya karar vermiştir. Şubat 2005’te İsrail Başsavcısı Menahem Mazuz, hükümete Doğu Kudüs’teki yasanın uygulanmasını iptal etmesini tavsiye etmiş ve uluslararası hukuk kapsamındaki yükümlülükleri ihlal ettiğini belirtmiştir. 2015 yılında, Anayasa Mahkemesi’nin yedi adalet komisyonu Nâmevcut Mülkiyet Kanunu’nun Doğu Kudüs’teki mal varlıklarına uygulanmasını onaylamıştır.